CTRL-serie recensie: Deadline en Schuldspel

In deze review vertel ik jullie graag over Deadline van Dennis Verhulst, een thriller die draait rond Tess, een briljante IT-specialist die op een ochtend tijdens haar koffiemoment in haar favoriete koffiezaak een USB-stick vindt. Wanneer ze die in haar laptop steekt, komt ze in contact met Randy, een onbekende die haar meteen in zijn gevaarlijke spel meesleurt. Hij geeft haar opdrachten die steeds verder gaan, met levensgevaarlijke gevolgen. Maar wat is Randy echt van plan en hoeveel slachtoffers zullen er nog vallen voordat iemand hem kan stoppen?

Deadline

Ik moet eerlijk toegeven dat ik in het begin wat moeite had om in het verhaal te komen. De schrijver probeert op verschillende manieren spanning op te bouwen, maar om de één of andere reden kwam die spanning bij mij niet helemaal binnen. Je voelt wel dat Tess verwikkeld raakt in “iets”, maar ik had in die eerste hoofdstukken continu het idee dat het allemaal zou uitdraaien op iets niet zo bijzonders. Bovendien kwamen er een paar typische elementen uit klassieke misdaadfilms/series voorbij, wat me een beetje angstig maakte voor hoe voorspelbaar het verhaal zou worden. In mijn hoofd had ik het hele plot al uitgestippeld… dacht ik.

Toch bleef ik verder lezen. Het boek leest namelijk wel heel vlot en doordat het niet zoveel pagina’s zijn vlieg je er gemakkelijk doorheen. En dat was maar goed ook, want rond pagina 50 begon het verhaal eindelijk echt te landen bij mij. De actie kwam op gang, de spanning voelde veel echter en vanaf dat moment werd ik helemaal meegesleurd. Ik ben zo blij dat ik het boek niet vroegtijdig heb opgegeven, want vanaf daar gebeurde er zoveel dat ik het niet meer kon neerleggen. De spanning zat perfect en ik wilde telkens toch nog één hoofdstuk verder lezen en nog één.

Gelukkig bleek het verhaal uiteindelijk ook helemaal niet zo voorspelbaar als ik in het begin had gevreesd. Dat was een opluchting. Wat ik persoonlijk leuk vond, is dat het me op sommige momenten deed denken aan de Saw-franchise (waar ik stiekem wel fan van ben). Als het aankomt op het psychologische spel en de opdrachten.

Het boek is geschreven vanuit verschillende perspectieven die regelmatig afwisselen. Dat vond ik een fijne manier om meer inzicht te krijgen in bepaalde situaties. De schrijfstijl is in de derde persoon. Meestal niet mijn favoriete manier om een verhaal te volgen, omdat ik me dan soms minder snel verbonden voel met de personages. Dat kan er ook aan bijgedragen hebben dat de spanning in het begin voor mij wat moeilijker binnenkwam. Toch heb ik mij hier snel overheen kunnen zetten. De schrijfstijl deed me een beetje denken aan de boeken van Bjorn van den Eynde.

Eén ding vond ik wel een beetje vreemd: Tess werkt alle dagen rond computerveiligheid, maar steekt zonder veel nadenken een onbekende USB-stick in haar eigen laptop. De schrijver legt haar redenering wel uit, dat ze weet dat er een virus op kan zitten, maar te nieuwsgierig is. Toch bleef het voor mij een wat gekke keuze. Al moet ik toegeven: zonder die beslissing had het verhaal natuurlijk nooit kunnen starten, dus voor het plot begrijp ik het volledig.

Wat ik ook echt een leuke toevoeging vond, is dat de auteur op het einde nog een code heeft toegevoegd die je als lezer zelf kunt ontcijferen. Zo’n interactief extraatje vind ik altijd supertof.

Al bij al vind ik Deadline een spannend en interessant boek. Het heeft me verrast, meegesleurd en op momenten zelfs op het verkeerde been gezet. Ik raad het zeker aan aan iedereen die houdt van toegankelijke thrillers met een sterke opbouw, een psychologisch kantje en een leuke extra puzzel op het einde.

Deadline 2: Schuldspel

In Deadline 2: Schuldspel, het tweede deel van de CTRL-reeks, is de hel voor Tess nog lang niet voorbij. Na Randy’s dood worden Tess, haar vader Gert en Sam ondergebracht in een safe house diep in de Ardennen. De politie vermoedt namelijk dat Liam (en Randy?) deel uitmaakte van een grotere criminele organisatie en dat het gevaar nog lang niet geweken is. Terwijl Tess en de anderen proberen hun leven weer op te pikken, stort alles opnieuw in wanneer een tv-presentatrice live op antenne sterft na het openen van een mysterieuze envelop. Inspecteur Aron De Ridder beseft meteen: Randy leeft. En hij wil één ding, Tess. Vanaf dat moment is het een race tegen de klok om Tess (en iedereen rondom haar) te beschermen voor het te laat is.

Wat een vervolg was dit! Na het eerste boek was ik echt benieuwd hoe het verhaal verder zou gaan en Schuldspel heeft me totaal niet teleurgesteld. De spanning zit er vanaf de eerste pagina stevig in. Geen lange opbouw, je zit er meteen middenin. Ik vloog er echt doorheen, gewoon omdat ik telkens moest weten wat er nu weer zou gebeuren.

Een klein minpuntje vond ik wel de hoeveelheid IT-termen die Tess gebruikt. In het eerste boek werden die beter uitgelegd of was de betekenis makkelijker af te leiden uit de context.

Maar verder? Pure spanning. Het einde gaf me echt Prison Break-vibes, van die momenten waarin je hartslag net wat hoger gaat omdat je denkt “Hoe kan dit weer gebeuren?!” Randy blijft zo’n heerlijk frustrerende antagonist. Slim, manipulatief, altijd één stap voor. (zoals hij zelf zegt) Je leeft daardoor nog meer mee met Tess en de mensen rond haar omdat je voortdurend dat gevoel hebt dat de grond elk moment onder hun voeten kan wegschuiven.

Kortom: Deadline 2: Schuldspel is een supersterk vervolg dat de spanning alleen maar verder opdrijft. Ondanks wat lastige IT-termen heb ik er enorm van genoten. Ik kijk nu al uit naar deel drie. Ik wil écht weten hoe dit allemaal verdergaat!

Wil jij ook graag de CTRL-serie kopen? Neem dan even een kijkje op de website van Dennis Verhulst.