Schoolbusongeval in Buggenhout: een ochtend die niemand zal vergeten

Vanmorgen werd ik wakker en merkte ik direct dat er een heleboel verkeer was in de straat. Niet veel later werd dit gevolgd door heel wat sirenes. Ik wist direct dat er iets aan de hand was. Stilletjes aan begon het nieuws door te sijpelen. Berichten verschenen online en beetje bij beetje werd duidelijk hoe verschrikkelijk de situatie echt was… “Ongeval in Buggenhout met schoolbus door trein”

Vandaag werd ons dorp opgeschrikt door een zwaar ongeval waarbij jonge mensen het leven verloren. Je leest zoiets vaak in het nieuws, maar wanneer het gebeurt op plaatsen die je zelf kent, in straten waar je bijna dagelijks passeert, komt dat veel harder binnen. Het gaat hier om jonge kinderen die waarschijnlijk niet eens wisten wat er aan de hand was en een begeleidster die misschien de dood in de ogen gekeken heeft.

Wat mij het meeste raakt, is dat deze ochtend voor zoveel mensen begon zoals elke andere ochtend. Mensen vertrokken naar school of naar hun werk zonder te weten dat hun leven enkele momenten later volledig zou veranderen. Stoelen aan eettafels die leeg gaan blijven, boekentassen die aan de haak gaan blijven hangen en stoelen in de klassen die nooit meer gevuld gaan worden.

Ik denk vandaag vooral aan de families, vrienden, klasgenoten en iedereen die iemand verloren heeft of betrokken was bij dit drama. Geen enkele ouder zou zo’n telefoontje mogen krijgen. Geen enkele familie zou plots geconfronteerd mogen worden met zo’n verlies. Maar ook voor de hulpdiensten, leerkrachten, omstaanders en iedereen die deze ochtend als eerste ter plaatse was moet dit verschrikkelijk zwaar geweest zijn. Sommige beelden en momenten draag je waarschijnlijk voor altijd mee.

Vandaag voelt ons dorp anders aan. Stiller. Zwaarder. Machteloos.

Mijn gedachten gaan vandaag uit naar alle slachtoffers, families, vrienden en nabestaanden. Heel veel sterkte aan iedereen die door dit verschrikkelijke ongeval geraakt werd.